സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ കഫന് പുടവയ്ക്കിപ്പോള്
നിറം കടുംചുവപ്പാണു്!
കിനാക്കളുടെ കളിവീടു് മണ്ണോടു് ചേര്ന്നിടത്തു് ഖബറടക്കം!
കാളരാത്രിയിലും പുകമഞ്ഞിനെ പ്രഭാതമെന്നു് ധരിച്ചു ഞങ്ങള്
കാതിലോതിക്കേട്ട മധുരവാക്കുകള് ശാന്തിമന്ത്രമെന്നു് വിശ്വസിച്ചു.
കൈത്തോക്കുകള് പണയം വെച്ചതു്
ഒരു നേരമെങ്കിലും റൊട്ടി വാങ്ങാമെന്നു് വ്യാമോഹിച്ചു്......
സംഭ്രമം പൂണ്ടു്, അപൂര്ണ്ണമായ ഒരു ചിരി മാത്രമായ്
ബാല്യങ്ങള് ചിതറിക്കിടക്കുമ്പോള്
ലോകമേ, നിങ്ങളുടെ ദൂതിന്റെ പൊരുള് എനിക്കു് മനസ്സിലാകുന്നില്ല.
കരിക്കട്ടയായൊടുങ്ങിയ ഈ ഹൃദയങ്ങളോടു് ചോദിച്ചു നോക്കൂ......
രാസായുധങ്ങളല്ല, നിങ്ങളുടെ ക്രൂരമൌനമാണു്
അവയെ കരിച്ചു കളഞ്ഞതു്.
പിറന്ന മണ്ണില് സമാധാനജീവിതം
ഒരു ങീകരമായ ആശയമെന്നു് പറഞ്ഞുതരാന്
ഇനിയും ഉച്ചകോടികള് വേണ്ട.
ഉപ്പു തീണ്ടാത്ത അനുശോചനങ്ങള്ക്കു്
ഉമ്മമാരുടെ വിലാപമടക്കാന് കഴിവില്ല.
കൊലപാതകികള്ക്കു് വിനോദകേന്ദ്രങ്ങളില്
സല്ക്കാരമൊരുക്കിയാല്
എന്റെ സഹോദരങ്ങളുടെ വിശപ്പടങ്ങില്ല.
കോരിവിളമ്പിക്കൊള്ളുക,തെരുവിലൊഴുകിപ്പരരക്കുന്ന ചോരകൂടി....
എന്റെ മണ്ണിനതിന്റെ ഗന്ധം തികട്ടി വീര്പ്പുമുട്ടുന്നു.
വീണ്ടും കുഴിച്ചെടുത്തു് നിറയ്ക്കുക വറ്റുംവരെ ഇന്ധനം
കഴുകന്മാര് നിറുത്താതെ പറക്കട്ടെ!
മിടിപ്പു് നിലയ്ക്കാത്തൊരു സ്വപ്നം അപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ടു്.
പോരാട്ടത്തിന്റെ തുരങ്കയാത്രകള്ക്കൊടുവില്
പുലരിയെ ഞങ്ങള് കാണും.
ചോരയിറ്റാത്ത വെളുത്തപൂക്കള് വിരിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുമവിടെ!
എന്റെ കുഞ്ഞുമക്കള്, കല്ലുകള്ക്കു് പകരം പൂക്കള്കൊണ്ടു് കളിക്കും!
ഒരു മറയ്ക്കു പിന്നിലും ഒളിഞ്ഞിരിക്കില്ല ഞാന്,
അധിനിവേശത്തിന്റെ കോട്ടകള്ക്കു് മേല് പൊട്ടിച്ചിതറി,
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ജീവനറ്റ ഉടലിലേക്കു് പരകായപ്രവേശം
എന്റെ അവകാശമാണു്
അതിനെ വീറ്റോ ചെയ്യാന് ആര്ക്കാണധികാരം!!
No comments:
Post a Comment